Przyszłam do kuchni, przytuliłam pieska, zjadłam pomarańczę. Zrobiłam herbatę. Tak, życie będzie toczyć się dalej.


Miałam dość. Dość długo. To nie Twoja wina, to moje uczucia.

Dla Ciebie może to absurd. Ale co ja mogę, że już dłużej nie mogłam znieść tego przytłaczającego uczucia. Wiem, że zapewne jest to niezrozumiałe. Jednak powiedź mi jak można oszukać samą siebie?

Jeśli kiedyś będzie nam jeszcze dane, zrobię wszystko, żeby Cię odzyskać. Tylko najpierw muszę odzyskać siebie. 

A. I już żałuję tej decyzji. 



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

gruzy

Co mam powiedzieć. Tutaj zaskoczenie, nie powiem nic. Dla odmiany posłucham Sokoła. Czy tam kogoś innego. Ile ja mam lat, żeby cierpieć publicznie. Świat się nie zatrzymał, rano było trzeba iść do pracy. Nie mam ochoty ani płakać, ani uciekać. Może w końcu pożyje sobie po swojemu. Ciężko, ale na swoich zasadach. Podobno jak jest ciężko coś robić, daje to więcej satysfakcji. Pierdolenie. Eh.
Czytaj więcej

la la la rozpierdol trwa

Znów mam czyjś ból na sumieniu. Znów tonę w oczekiwaniach. Innych ludzi, moje nie istnieją już od bardzo dawna. Dopóki się nie zresetuje, wszystko czego się dotknę będzie jednym wielkim errorem. Nie chce już nikogo zranić. Nigdy nie chciałam. Chciałam byś taka jak widzieli mnie inni. Chciałam dawać innym to wszystko czego chcieli. O jak bardzo rozminęłam się przez to z czymś takim jak moralność. Przez tyle czasu nie byłam sobą, że w zasadzie nie mam pojęcia kim jestem. Wszystko jest jak oglądanie filmu. Jakby nie dotyczyło to wszystko mnie. Teraz mówię te różne niewygodne rzeczy, bo obiecałam sobie, że nie będę już kłamać. Kłamstwo jest lekkie tylko w momencie kiedy się je wypowiada, później już tylko z czasem ciąży coraz to większymi odsetkami. A ja już nie mam ani pieniędzy ani siły. Chciałabym kilka dni na myślenie. Gdzieś daleko. Jutro budzik na 5.00 i siup do pracki jeszcze raz. Może w majówkę legnę z myślami. Z piwkiem. Już nie mam siły. A w myślach tylko widmo konieczności wstan...
Czytaj więcej